1983 yapımı Cujo, Stephen King'in aynı adlı romanından uyarlanmış, izleyiciyi basit ama etkili bir korku senaryosuyla içine çeken bir kült klasiktir. Film, başlangıçta sevimli ve uysal bir St. Bernard köpeği olan Cujo'nun, bir yarasa tarafından ısırılıp kuduz virüsü kapmasıyla başlayan trajik dönüşümünü konu alır. Bu dönüşüm, köpeği, sahibi ve çevresindeki insanlar için ölümcül bir tehdide dönüştürür.

Olay örgüsü, özellikle Donna Trenton (Dee Wallace) ve küçük oğlu Tad'ın, arızalanan arabalarıyla ıssız bir çiftlikte mahsur kalıp, artık kontrolden çıkmış Cujo tarafından kuşatılması üzerine şekillenir. Dee Wallace'ın çaresiz bir anne portresini başarıyla yansıttığı performansı, filmin gerilimini kişisel bir düzeye taşır. Yönetmen Lewis Teague, özel efektlere veya aşırı şiddet sahnelerine bel bağlamak yerine, psikolojik gerilimi ve kısıtlı mekanda gelişen çatışmayı ön plana çıkararak izleyiciyi sürekli bir gerginlik halinde tutmayı başarır.

Cujo, canavar köpek temalı korku filmlerinin önemli bir örneği olarak kabul edilir. Filmin gücü, günlük hayatın içinden çıkan, olağanüstü görünmeyen bir tehdidin yarattığı saf korkuyu işlemesinden gelir. Müzikleri, kurgusu ve atmosfer yaratımıyla 80'ler korku sinemasının tipik özelliklerini taşır. Stephen King uyarlamaları arasında sadeliği ve doğrudan anlatımıyla öne çıkan bu film, hayvan korkusu (zoofobi) ve kapana kısılma temalarını işleyen etkileyici bir gerilim deneyimi sunar. Klasik korku ve gerilim sevenler için hala geçerliliğini koruyan, izlenmesi gereken bir yapımdır.