Michael Haneke'nin yönettiği 1997 yapımı Funny Games, izleyiciyi rahatsız edici bir gerilimin içine çeken unutulmaz bir psikolojik korku filmidir. Film, George ve Anna ile oğulları Georgie'nin göl kenarındaki yazlık evlerinde huzurlu bir tatil geçirirken, kapılarını çalan iki kibar görünüşlü genç adamın (Paul ve Peter) hayatlarını nasıl bir kabusa çevirdiğini anlatır. Başlangıçta sıradan bir komşuluk ziyareti gibi görünen bu karşılaşma, hızla kontrol edilemez bir şiddet ve psikolojik işkence sarmalına dönüşür.

Haneke, film boyunca izleyiciyi suç ortağı haline getirerek, şiddeti eğlence aracı olarak sunan medya kültürüne keskin bir eleştiri yöneltir. Karakterlerin doğrudan kameraya bakması gibi meta-anlatı teknikleri, bu sorgulamayı güçlendirir. Susanne Lothar ve Ulrich Mühe'in anne-baba rollerindeki çaresizlik dolu performansları, Arno Frisch ve Frank Giering'in ise soğukkanlı kötülükleri, filmin gerilimini en üst seviyeye taşır.

Funny Games, sıradan bir ev istilası hikayesinin çok ötesine geçerek, seyircinin pasif konumunu ve şiddetle kurduğu ilişkiyi sorgulayan cesur bir yapımdır. Gerilim ve korku türüne felsefi bir derinlik katan bu film, rahatsız edici ama bir o kadar da düşündürücü bir deneyim sunar. Haneke'nin Amerikan versiyonunu da çektiği bu kült eseri, sinema ve şiddet üzerine düşünmek isteyen her izleyici için temel bir başvuru kaynağı niteliğindedir.