Carl Theodor Dreyer'in 1928 tarihli sessiz başyapıtı 'The Passion of Joan of Arc', sinema tarihinin en güçlü ve duygusal yoğunluğu yüksek filmlerinden biri olarak kabul edilir. Film, 1431 yılında, Fransa'nın ulusal kahramanı Jeanne d'Arc'ın (Maria Falconetti) dinsizlik suçlamasıyla yargılanma sürecini ve son saatlerini yakın plan çekimler ve devrimsel bir görsel dil kullanarak anlatır. Yargıçların onu kutsal görülerini reddetmeye zorlama çabalarına karşı, Jeanne'ın sarsılmaz inancı ve içsel ıstırabı, kamera karşısında adeta bir azize portresi çizen Falconetti'nin olağanüstü performansıyla perdeye yansır.

Dreyer'in yönetmenliği, filmi basit bir tarihi drama olmanın ötesine taşır. Yoğun yüz çekimleri, dini ikonografiyi reddeden minimalist dekorlar ve deneysel açılar kullanarak, izleyiciyi karakterin psikolojik ve ruhsal çilesinin tam merkezine yerleştirir. Bu teknikler, 1920'ler sineması için son derece yenilikçiydi ve film, görsel anlatım gücüyle günümüzde bile etkisini korumaktadır. Maria Falconetti'nin performansı ise sinema tarihindeki en büyük oyunculuk başarılarından biri olarak gösterilir; yüzündeki her kırışık, her bakış, umudu, korkuyu ve metaneti anlatır.

'The Passion of Joan of Arc', sadece bir biyografik drama değil, inanç, direniş, kurumsal baskı ve bireyin ruhani yolculuğu üzerine derin bir meditasyondur. Sessiz olmasına rağmen, Richard Einhorn'ın daha sonra bestelediği 'Voices of Light' gibi müziklerle eşleştirildiğinde deneyim katmanları daha da zenginleşir. Sinemanın ne kadar güçlü ve evrensel bir sanat formu olabileceğini kanıtlayan bu klasiği izlemek, hem bir tarih dersi hem de benzersiz bir sanatsal tecrübedir. Görsel şiir olarak nitelendirilebilecek bu film, her sinemaseverin izlemesi gereken zamansız bir eserdir.